Etiket arşivi: liberalizm

Bağlantı

Elit Vicdan Kukumalari


Gectigimiz hafta AKP mitingine katilan bir capulcunun yazisini okurken boylesine deli sacmasi bir yazinin sadece apolitik ve gezi eylemleri sonrasi politikaya heves etmis bir cuhelanin kaleminden dokulebilecegini dusunup yarisinda sikilip kapatmistim. Bu yazinin sosyal medyada paylasim rekoru kirdigini gordukten sonra donup tekrar okuma geregi duydum ve AKP neden kazanir muhalifler nicin kaybeder sorusunun cevabini tekrardan gormus oldum.

Öncelikle kitleden bahsetmek lazım. Kim bu bir milyon insan?

Onlar görmezden gelinenler…evet, bugüne kadar gözümüzün önünde olan ama görmezden geldiğimiz insanlar var ya, hani farkına varmadığımız, hani iki kelime konuşmaktan sıkıldığımız…

İşte onlar…

Çoçuğumuzun bakıcısı Nermin Abla…

Sitemizin güvenlik görevlisi Kadir…

Tekstil atölyesinde günde 12 saat sigortasız çalışan Hatice…

Annesi Meliha…

Kardeşi Sanlı…

Yazinin bu kismindaki pejoratif ifadeler bir yana yazarin bu tespitlerinin sosyolojik olarak sahane tespitler oldugunu one suren akademisyenlerin de ne kadar suurlu ve hakkaniyet sahibi oldugunu gormek mumkun. Oncelikle AKP secmeninin agirlikli bir kisminin lise mezunu dahi olmayan ve gorece muhafazakar-mukaddesatci hayatlar yasadigi herkesin malumu ama bu durum ust-orta sinifin ya da beyaz yakali beyaz turklerin zulumlerinden ziyade AKP secmeninin hakikaten de toplumun kisir denebilecek bir kismini temsil ediyor olmasindan kaynaklaniyor yani AKP secmeni genellikle orta-alt tabakaya mensup insanlar ancak bu durumlarinin pek de acinasi oldugunu soylemek guc. Bundan yaklasik 3 sene once Gallup’un anketinin de ortaya koydugu gibi Turkiye’de yasayanlarin %75’i halinden memnun. Memnun olmayanlarin agirlikli kismi ise ulkenin Beyaz Turk olarak nitelendirilen beyaz yaka ust-orta sinif uyelerinde olusmakta.

Iste halinden ve durumundan gayet memnun olanlara karsi hep bir yari-acima hali ile bakan zavallilara ise Elit Vicdan Kukumalari diyoruz. AKP secmeninin aslinda acinacak durumda olan kutlelerden ziyade kisiliksiz mevdudiyetlerini ve kifayetsizliklerini tek bir adamin pesinde kosarak gidermeye calisan inanmislar grubu oldugunu gormeleri icin ise daha firinlar dolusu ekmek yemeleri gerekecek gibi duruyor.

AKP’nin Beyaz Turkler’den ve ust-orta siniflardan zorbalikla ve her sene arttirarak aldigini yeniden dagitimla bu alt sinif Anadolu magandalarini ihya ettigini, dahasi bu beslenip semirilen magandalarin sayilarinin milyonlara vardigini ve her 4 senede bir basina “milli irade” olarak patladigini gormekten yoksun bu kisilere Elit Vicdan Kukumalari adi veriyoruz.

Peki kim bunlar? Onlar fazla beslendikleri icin boylari 3 metreyi bulan dev adamlar degil elbette ama gorece kurtarilmis bir yerde yetismis, ust siniflara mensup ve yaygin suclamanin da dedigi gibi halk konusunda hakikaten bilgisiz ya da daha dogru bir sekilde soylemek gerekirse iyimser olan insanlar. Ulkenin kaderini tayin eden %5’lik dilimin birer uyesi olmakla birlikte ayni zamanda asla gidip gormedikleri, gidip gorse bile kavrayamadigi Anadolu hakkinda romantik duslere sahip insanlar demek pek de hatali sayilmaz. Bu insanlarin karakteristik ozelligi ise normalde kendileriyle kiyaslayinca epey dusuk profile sahip insanlarin ahvalinden uzuntu duymalaridir. Buraya dikkat etmenizi istiyorum. Dunya tarihi boyunca midir bilemem ama modernite dedigimiz icinde bulundugumuz surecte ezilen oldugu iddia edenlerin sozcusu hakikaten ezilenlerden ziyade o ezilenlerin durumunu gorup vicdaniyla hesaplasamayan ust sinif mensuplaridir. Karl Marx, Edward Said, Michel Foucault, Jean Paul Sartre, Naom Chomsky ve daha niceleri…

“AKP, nüfusun modernleşmeden dışlanmış ve hor görülmüş çoğunluğunu temsil ediyordu. Onlara bir şans verilmesi gerektiğini düşündük. Ayrıcalıklı ve Batılılaşmış bir çevreden geliyorum, fakat bir Sartre’cı olarak kendi sınıfıma ihaneti meşru buldum. Böylece AKP’yi destekledim”  – Siyaset bilimci ve eski UNESCO bürokratı Ali Kazancıgil

 

Öte yandan, Batılılaşmış sol elit kendini —İstanbul’un şık semtlerinde, hükümete gelen Anadolulular için kullanılan tabirle— bu “köylüler” karşısında suçlu hissediyordu. Başbakanın aralarından çıktığı muhazakârlar nezdinde Batılılaşmış elitlerin vicdanı rahatsızdı. Zira, laik ve askeri düzenin demir yumruğu altında bu dindar ve mütevazı kesimlerin türbanlı kızlarıyla alay edilmiş ve bu kesimler birçok dini özgürlükten mahrum bırakılmışlardı.

Elit Vicdan Kukumalari sadece AKP karsisinda degil Dunya’nin dort bir yaninda ezilen, hor gorulen ve dusuk gelirli insanlara karsi ontolojik olarak sempati besler gerekirse onlarin kendi kazandigindan ihya edilmesi icin elinden geleni yapar. Bu kisiler sadece 50 yillik kitle iletisim araclari sayesinde haberdar olduklari Afrika’daki insanlik dramlarina lanet okurlar hatta belli bir yastan sonra kendilerini sadece fakir ve ac insanlarin durumlarinin iyilestirilmesine adarlar. Onlara gore Afrikalilarin ac kalmasinin sorumlusu Afrika ulkelerinin baslarindaki diktatorlar degil-ki gorunen o ki Afrikalilar baslarindaki diktatorlerden oldukca memnunlar- vahsi kapitalist bati uygarliginin alcak kar gudusudur.

Aslinda biraz dikkatli bakinca onlara hemen hemen her yerde rastlayabilirsiniz. Davos Zirvesi’nde Kuresel Adaletsizlik ve Fakirlik uzerine konferanslar verirler, Nisantasi’nda Hakkari’deki bir koy okulu icin kitap kampanyalari yaparlar hatta bazilari o kadar ileri gider ki “devlet nicin benden daha fazla gelir vergisi alip fakirlere dagitmiyor” diye veryansin ederler. Bu turun uzun yillardir karikaturlesmis bir baska versiyonu ise caretta carettalar icin yardim sergisi duzenleyen salon beyfendileridir ki onlardan bahsetme geregi bile duymuyorum.

Gorunen manzara o ki Beyaz Turk’un bu durumun farkina varmasi oldukca zaman alacak ve o zamana kadar da baslarindaki diktatore delilercesine tapan bu azgin guruha karsi dokunakli ve acikli dusler beslemeye devam edecekler. Umalim da 30 Mart 2014’te alinan agir yenilgi Beyaz Turk icin bir silkinme evresini baslatsin zira AKP/RTE su anda hic olmadigi kadar guclu ve bu gucunu onumuzdeki senelerde surdurebilecek vizyondan yoksun olmasina ragmen Beyaz Turk’lerin icinde mevzilenmis Elit Vicdan Kukumalari sayesinde gucunu korumaya devam edecek. Beyaz Turk her durumda kendini suclu goren psikolojiden kurtulup karsisindaki canavarin azametini gormedigi surece RTE gibi binlercesinin daha zulmune maruz kalmaya devam edecek ve en dokunaklisi da siyasetin kurallari icersinde bunca haksizliga ragmen oldukca naif bir yaklasima sahip oldugu icin ezilmeyi ve somurulmeyi bir nebze de olsa hak edecektir. Beyaz Turk sunu unutmamali ki gectigimiz Haziran’da Eskisehir’de 19 yasindaki bir cocugu doverek olduren 5 kisiden 3’u isci biri kucuk esnaf oburu ise gariban, halk cocugu(?) polisti. O aciyarak baktiginiz sefiller, sizden daha az para kazandigi icin degil sizin yetkinliginizi ve hakikaten basarili olmanizi kompleks yaptigi icin size saldiriyor.

Gerisini de birakalim ustad tamamlasin:

Muhafazakar ve gecekondu gençliğinin zengin üst sınıf olarak nitelendirilenlere karşı hem aşağılık kompleksi hem de öfkesi vardır. Muhafazakar çizgilerine rağmen bu öfke onları mafyavari şiddete baş vurmaktan alıkoymaz. Ezildikleri kadar ezme mantalitesine sahiptirler. Karakteri birilerine sığınmaya meyilli olan aşağılık kompleksine sahip gençler özdeşim kuracakları lider profili ararlar. BB, mafya babalarına özenen gençlerin kendilerini tanımlayabildikleri lider konumuna gelmiştir. AKP gençliği BB’ye reis diye hitap eder. BB’nin gölgesinde kalan partinin büyükleri ona beyefendi demeyi tercih ederler ‘Reis’ ve ‘Beyefendi’ BB’nin en çok haz aldığı hitaplardır. Dış politikanın sarpa sardığı değerli yalnızlık günlerinde ‘Reis’ ve ‘Beyefedi’ kavramları kabile devletine dönüştüğümüzün resmi olmuştur. Partinin politikalarıyla beraber kullandığı dil ve yeni gençliğin kendini tanımlama şekli de son yıllarda tamamiyle değişmişti. Bir çok ilde maalesef toplum içerisinde dikkate alınmayıp değersizleştirilen gençler AKP gençlik kollarına üye olup kendine yer edindi. Gücün sembolü olan Erdoğan onlar için mukaddesti ve mutlak biat edilen liderdi. AKP rozeti takmak gücü elinde tutmak anlamına geliyordu. Ankara Yeni Mahalle’de sokağın suça meyilli gençleri AKP gençlik kollarına üye olarak özel kimlik çıkarıp, polislere kafa tutuyorlar. Türkiye’nin bir çok yerinde suça bulaşan AKP gençliği Ankara’dakiler gibi partinin gücünü kendilerine kalkan yapmış durumdalar. Yozlaşan ve aşağılık kompleksi taşıyan zayıf karakterli ve heyecanlı her genç, kendine en yakın lider olarak Erdoğan’ı görüyor. Erdoğan, bilerek ve isteyerek yaptığı mağdur edebiyatı ve arabesk tavırlarıyla AKP gençliğini kendine bağlamış durumda. BB’nin medya patronunu ağlatması ne kadar içimizi acıtmışsa bu insanlar karşısında kendini aşağılanmış hissedenleri o kadar memnun etti. A. Öymen ve N. Ilıcak karşısında, A.Selvi, N. Alçı ne kadar eğrelti durursa dursun AKP gençliği için özlenen ve beklenen bir duruştur. Abdulkadir Selvi’nin, Kadri Gürsel’e ‘Siz Beyaz Türkler’ diye çıkışı yarım asırlık bir kompleksin dışa vurumuydu. Ezilmişlik sendromu. BB, Türkiye’nin değil ezilmişlik sendromu yaşayan entellektüel görünümlü kısır fikirlilerin ve itibarı olmayan gençlerin lideridir. – Fuat Avni

Multikulti


Eger Islam ifade ozgurlugunden, escinsel evlilikten, kadin haklarindan, otenaziden, demokrasiden, bacondan ve temel insan haklarindan rahatsiz oluyorsa; bu bizim icin degisme zamani degildir. Bu Islam’in artik gitmesi gerektiginin gostergesidir. (Multiculturalism: A Free Pass for Islam)

Facebook’ta 5 Posta ile ustteki alinti uzerine multikulti uzerine bir tartismaya girdik. Tartisma epey uzadi ama ben cevap olarak yazdigim son yorumu arsivde dursun diyerek buraya koyuyorum.

Iskandinav ulkelerinde ve genel olarak Avrupa’da yasanan multikulti meselesinde esas problemin insanlari bogazlarindan birbirine baglayan refah sistemi oldugunu dusunuyorum. Normalde homojen bir ulke olmasi sayesinde ortak kader anlayisi olusturmus nordik refah sistemleri de aralarina farkliliklar girince sicacaklarinin farkinda olduklari icin multikulti’yi icat ettiler. Burada problem ve anlasamadigimiz nokta su sanirim: Esas olarak ve kendiliginden olustugu surece multikulti’ye karsi degilim ama Avrupalilarin kafasinda canlanan ve hulyalarini kurduklari multukulti pozitif ayrimci zirvaliklarla bezeli tutmayacak bir proje. Benim ve saniyorum ki senin de uzerinde uzlastigin multukulti ise zannediyorum ki ABD’de mevcut ama burada kucuk bi nuans var. ABD multikulti deryasi olmak icin oldukca genis sosyal ve ekonomik programlar dizayn etmedi, bunu bir proje olarak dayatmadi. Progressivismle kafayi bozmus bazi mustesna politikacilari saymazsak ABD kimseye birey olmasindan ote bir sey sunmadi. Burasi ozgur bir ulke ve senin kimliginin ne oldugunun bizim icin hicbir onemi yok dedi yurttaslarina. Hakikaten de oyle. ABD’de herkes Amerikan yurttasidir ama ayni zamanda -biraz solcu jargonla ifade etmek gerekirse- herkes otekidir. 3 nesildir ABD’de yasayan biri bile kendini ulkenin sahibi sanmaz, ne oldugunu sorarsan Akdenizliyim ya da Irlandaliyim gibi cevaplar verir. Keza muslumanlar icin de aynisi gecerli. 9/11 ve pesisira gelen kuresel terorle mucadele ataklarina ragmen multiculturalism ve islamofobi tartismalarinin nicin daha cok Avrupa eksenli oldugunu bi dusunelim. Cunku ABD’de kimse senin kimligine ve dis gorunusune bakmaz, tabi yukarida adini saydigim istisnalar disinda kimse sana kimliginden oturu pozitif ayrimcilik da yapmaz. ABD’de koktendinci egilimlere sahip muslumanlar bile ABD’nin kendi ulkelerine kiyasla dini acidan onlara daha buyuk ozgurluk sundugunu ve kimsenin de onlara karismadigini ifade ederler. Bunun aksine Avrupa’da ise genis bir sosyal guvenlik agi var ve bunun surdurulebilmesi icin de egitimsiz Afgan mucahitlere, Asyalilara, Afrikalilara vs ihtiyac var cunku Avrupanin kendisi artik uremiyor ve nufusu gittikce azaliyor. Multikulti de bu kilif altinda islamistlerin kendi ulkelerinde bile hayal edemeyecegi bir pozitif ayrimcilik sunma projesi, keza oteki gocmen gruplar icin de oyle ama Asyali bir budistin ya da afrikali paganistin 1500 yillik bir maziye sahip ve “onlari buldugunuz yerde oldurun” gibi direktiflere sahip bir kutsal ajandasi yok. Ha en fazla gettolasma sonucu banliyo isyanlari cikar ki bunlar birkac jenerasyon sonra entegrasyon surecinin tamamlanmasi ile birlikte cozulur gider ama Islamistler icin aynisini soylemek mumkun degil. 3 nesildir Britanya’da yasayan ve isinde gucunde olan benim musluman kardesim azicik cani sikilinca bakin neler yapiyor -> http://www.frontpagemag.com/…/muslims-shouting-allah…/

BgOVoD9CQAA2APC

Bunun disinda kacirilan bir baska husus ise Islamistlerin siklikla Batidaki koktendinci gruplarla karistirilmasi. Benim gercek koktencilere saygim var, cunku onlar sadece kendi ic huzurlarini tatmin etmeye calisirlar ve beni sadece dunya islerine fazla dusmus materyalist olarak gorurler ama Islamistlere saygim yok cunku Islam’in oldugu yerde ne senin savundugun non-agression(saldirmazlik) prensibi kalir ne de bireysel ozgurluk. Islam’i koktendinci bir grubun bagli oldugu dinden ziyade belli basli bir ajandaya sahip bir ideoloji olarak tanimlamanin zamani coktan geldi de geciyor, tipki Nazizm ve Komunizm gibi. Ha onun disinda kendi dininin buyruklarinin ezici kismini yerine getirmeyecek ve ortodoks Islam’a gore murted sayilacak namazinda niyazinda kendi halinde musluman olursa olsun yine de. Bu durum en fazla onlarin teorik olarak tutarsiz ve politik dogrucu olduklarini gosterir, en azindan kimse ondan olmadigim icin beni oldurmeye veya donusturmeye calismaz. Bu konuda sozu her ne kadar pek sevmesem de Amerikan Okan Bayulgen’i Bill Maher’e birakiyorum. https://www.youtube.com/watch?v=vs1_hePl_1k

failed

Avrupa multikulturalizminin bir baska problemi de kimlik siyasetine dayali olarak tanimlanmasi. Gecenlerde soyle bi habere rastladim(http://t24.com.tr/haber/cingenelerde-kimlik-bilinci-roman-acilimiyla-olustu/250534). Kimlik politikalari 1960’larda yapisalci ve yeni solcu hareketlerin yukselise gecmesiyle birlikte epey populer hale geldi. Ortodoks Marksizm’in pabucunun dama atilmasiyla birlikte sol ekonomik ve siyasi arenadan kulturel calismalara ve edebiyat teorilerine batti. Artik Sol icin muhim olan isci sinifi degil, kadinlar, escinseller, siyahlar, azinliklar ve ogrenciler yani toplum tarafindan oteki olarak konumlandirildigi iddia edilen gruplar olmustu. Oteki uzerinden olusturulan politik ajandalarin ne kadar dandik oldugu hususunda hepimiz mutabikiz sanirim. Yeni solcu kulturel marksistlerin ve modern liberallerin pozitif ayrimciliga dayali, esitlikci, adil utopyalarina sadece guluyorum. Bunun disinda Hollanda’da Wilders ve Britanya’da UKIP gayet liberter temalar esliginde siyaset yapan iki olusum. (Le Pen hakikaten sikintili bi isim ama acikcasi islamist yayilmaya karsi benim icin useful idiot olabilecek biri, onun disinda soylediklerinin pek kaale alinmasini gerektirecek bir durum yok.) UKIP onumuzdeki yillarda Britanya’yi epey sallayacak gibi duruyor. Son 2-3 yilda oylarini uce katladi ve boyle giderse ‘vergiler %45 mi olsun %50 mi olsun‘ diye tartisip duran labour-conservative party ikilisinin monotonlugundan bizi cekip alacak radikal hamleleri var. http://en.wikipedia.org/…/Opinion_polling_for_the_next…

Ek: Belcika’daki gocmen teroru icin izleyiniz: http://www.theguardian.com/world/video/2012/aug/03/femme-de-la-rue-sexism-brussels-video

Solculugun Psikolojisi – Ted Kaczynski


Aşağı yukarı herkes, çok sorunlu bir toplumda yaşadığımızı kabul edecektir. Dünyamızın içinde bulunduğu çılgınlığın en yaygın göstergesi solculuk olduğu için, solculuğun psikolojisi üzerine bir tartışma, günümüz toplumunun sorunları konusunda genel bir tartışmaya bir giriş görevi yapabilir.

Peki ama solculuk nedir? Yirminci yüzyılın ilk yarısında solculuk pratikte sosyalizmle özdeşleştirilebilirdi. Bugün ise bu hareket parçalanmıştır ve kime tam anlamıyla solcu denilebileceği açık değildir. Biz, bu makalede solcu dediğimizde, temelde sosyalistleri, kolektivistleri, “politik açıdan dürüst” tipleri, feministleri, gay ve özürlü hakları savunucularını, hayvan hakları eylemcilerini ve benzerlerini düşünüyoruz. Ancak bu hareketlerin herhangi biriyle ilgisi olan herkes solcu değildir. Bizim bu tartışmada hedeflediğimiz, bir hareketin ya da ideolojinin psikolojik açıdan incelenmesi ya da bağlan- tılı tiplerin genel olarak incelenmesidir. Neyse, “solculuk” tan neyi kastettiğimiz, solcu psikolojisi üzerine tartışmamız ilerledikçe daha açık bir hal alacaktır.

Yine de, solculuk kavramımız açık olmaktan çok uzak olsa da, bu duruma bir çare bulunamayacak gibi görünüyor. Yapmaya çalıştığımız tek şey, çağdaş solculuğun temel dürtüsünü oluşturduğuna inandığımız iki psikolojik eğilimi kabaca ve yaklaşık olarak göstermek. Hiçbir şekilde solcu psikolojisi hakkındaki TÜM gerçeği anlattığımızı iddia etmiyoruz. Ayrıca, tartışmamız yalnızca çağdaş solculuğu ele almak kastında. Tartışmamızın, 19. yy.daki ve 20. yy.ın başındaki solculara ne derece uyarlanabileceği sorusunu tartışmaya açık bırakıyoruz.

Çağdaş solculuğun temelinde yatan iki eğilime “aşağılık duygusu” ve “aşırı toplumsallaşma” adını veriyoruz. Aşağılık duygusu, çağdaş solculuğun bütününde görülen bir özellikse de, aşırı toplumsallaşma, çağdaş sol- culuğun yalnızca belli bir kesiminde görülen bir özelliktir; ancak bu kesim oldukça etkilidir.

Aşağılık Duygusu

“Aşağılık duygusu”ndan kastımız, yalnızca katı anlamda aşağılık duygusu değil, buna ilişkin özelliklerin bütün bir yelpazesidir: Kendine az değer verme, güçsüzlük duyguları, depresif eğilimler, yenilmişlik, suçluluk, kendinden nefret etme vb. Bizce, çağdaş solcular (az ya da çok bastırılmış) böyle duygulara meyildirler ve bu duygular çağdaş solun yönünü belirlemede etkilidir.

Biri, kendisi (veya bağlı bulunduğu grup) hakkında söylenen her şeyi kötü anlarsa, onun aşağılık duygusuna sahip olduğuna veya kendisine az değer verdiğine kanat getiririz. Bu eğilim, hakkını savunduğu azınlığa ait olsun ya da olmasın, azınlık hakları savunucularında görülür. Onlar, azın- lıkları belirtmek için söylenen kelimeler ve azınlıklarla ilgili olarak söylenen her şey konusunda olağanüstü hassastırlar. Afrikalılar için kullanılan “negro”, Asyalılar için kullanılan “doğulu”, özürlüler için kullanılan “sakat” veya kadınlar için kullanılan “piliç” terimleri kökenlerinde hiçbir kötü çağırışım taşımıyorlardı. “Karı” ve “piliç”, yalnızca “herif ” veya “züppe”nin dişi karşılıklarıydı. Eylemciler, bu terimlere olumsuz anlamları kendileri yakıştırdılar. Bazı hayvan hakları savunucuları, “evcil hayvan” terimini reddedip, yerine “dost hayvan” denmesinde ısrar edecek kadar ileri gittiler. Solcu antropo- loglar, ilkel halklar üzerinde olumsuz olarak algılanabilecek herhangi bir şey söylemekten kaçınmak için büyük çaba sarf ediyorlar. “İlkel” sözcüğünün yerine “okuma yazması olmayan” sözcüğünü yerleştirmek istiyorlar. Herhangi bir ilkel kültürün bizimkinden daha aşağı olduğunu ima edebilecek herhangi bir şey konusunda neredeyse paranoyak gibi davranıyorlar. (Biz, ilkel kültürlerin bizimkinden daha aşağı OLDUĞUNU söylemek istemiyoruz. Yalnızca solcu antropologların aşırı hassasiyetine dikkat çekiyoruz.)

“Politik ahlaksızlık” terminolojisine karşı en hassas insanlar, gettolarda yaşayan zenciler, Asyalı göçmenler, tacize uğrayan kadınlar ya da özürlüler değil, bu “baskı gören” gruplardan birine bile ait olmayan, aksine toplu- mun ayrıcalıklı kesimlerinden gelen eylemci azınlıktır. “Politik dürüstlük” en çok, yüksek maaşlarıyla güvenleri, işleri olan ve çoğunu üst sınıf ailele- rinden gelen Heteroseksüel beyaz erkeklerin oluşturduğu üniversite profe- sörleri tarafından savunulur.

Çoğu solcuda, bir şekilde aşağı bir imaja sahip grupların problemleriyle yoğun bir özdeşleşme vardır: Örneğin, zayıf (kadınlar), yenilmiş (Kızılderililer), tiksindirici (homoseksüeller) imajları gibi. Solcuların kendileri de bu grupların aşağı olduğunu hisseder. Bunu asla kendilerine itiraf edemeseler de, onların problemleriyle özdeşleşmeleri, kesinlikle bu grupları aşağı görmelerindendir. (Kadınların, Kızılderililerin vb. aşağı OLDUĞUNU ileri sürmek istemiyoruz; sadece solu psikolojisi hakkında bir noktaya açıklık getiriyoruz.)

Feministler, kadınların da erkekler kadar güçlü ve yetenekli olduğunu ispatlamak için umutsuzca hevesleniyorlar. Açıkça görülüyor ki, kadınların erkekler kadar yetenekli ve güçlü OLMAYABİLECEKLERİNDEN için için korkuyorlar.

Solcularda, güçlü, iyi ve başarılı imaja sahip her şeyden nefret etme eğilimi vardır. Amerika’dan nefret ederler, Batı uygarlığından nefret eder- ler, beyaz erkeklerden nefret ederler, akılcılıktan nefret ederler. Solcuların, Batı’dan vb. den nefret etmek için öne sürdükleri nedenler, gerçek nedenle- riyle aynı değildir. Batı’dan, savaşçı, emperyalist, cinsiyetçi vb. olduğu için nefret ettiklerini SÖYLERLER; ancak aynı hatalar sosyalist ülkelerde veya ilkel kültürlerde ortaya çıktığında, bir solcu onlar için bahaneler bulur veya en iyi koşulda, İSTEMEYEREK bunların varlığını kabul eder ve büyük bir ATEŞLİLİKLE bu hataların Batı’da da bulunduğunu belirtir (ve genel- de çok abartı). Böylelikle, açıktır ki, bu hatalar, bir solcunun Amerika ve Batı’dan nefret etmek için gerçek nedenleri değildir. O, güçlü ve başarılı olduğu için Amerika ve Batı’dan nefret etmektedir.

“Kendinden emin olmak”, “kendine güven”, “öncelik”, “girişim”, “iyimserlik” vb. gibi kelimeler liberal ve solcu sözcük dağarcığında çok küçük yer alır. Solcu, bireycilik karşıtı, kollektivist taraftarıdır. O, toplumun, herkesin problemini çözmesini, herkesin ihtiyaçlarını karşılamasını, onlara bakması- nı ister. Kendi problemlerini çözebilme ve kendi ihtiyaçlarını karşılayabilme yetisine güvenebilen biri değildir. Solcu, rekabet kavramına muhaliftir çünkü içten içe kendini yenilmiş gibi hisseder.

Çağdaş solcu entelektüellere çekici gelen sanat şekilleri genelde sefalet, yenilgi ve umutsuzlu üzerinde odaklanmaya meyillidir, ya da sanki akılcı hesaplamalarla hiçbir şey başarma ümidi yokmuş ve yapılabilecek tek şey insanın kendisini o anki duygulara bırakmasıymış gibi bir hava takınır.

Çağdaş solcu düşünürler, akıl, bilim ve nesnel gerçekliği reddedip her şeyin kültürel olarak göreceli olduğunda ısrar etme eğilimindedirler. Bi- limsel bilginin kökenleri ve nesnel gerçekliğin nasıl tanımlanabildiği (eğer tanımlanabilirse) konusunda ciddi sorular sorulabileceği doğrudur. Ancak, çağdaş solcu düşünürlerin, bilginin kaynaklarını sistematik bir biçimde çözümleyen, soğukkanlı birer mantıkçı olmadığı da açıktır. Onlar, gerçekliğe ve doğruya yönelttikleri bu saldırıya gönülden bağlıdırlar.bu kavramlara, kendi psikolojik ihtiyaçlarından ötürü saldırırlar. Bir kere, onların saldırıları düşmanlıklarının dışa vurumudur ve başarılı olduğu ölçüde de, güç dürtülerini tatmin eder. Daha da önemlisi solcu, bilimden ve akılcılıktan nefret eder; çünkü bunlar bazı inançları doğru (başarılı, üstün vb.) olarak, diğerlerini ise yanlış (başarısız, aşağı vb.) olarak sınıflandırırlar. Solcunun aşağılık duygusu o derece derindir ki, bazı şeylerin başarılı veya üstün, diğerlerinin ise başarısız veya aşağı olarak sınıflandırılmasına tahammül edemez. Birçok solcunun akıl hastalığı kavramını ve IQ testlerin yararını reddetmesinin temelinde bu yatar. İnsanların yetenek ve davranışların genetik açıklamaların solcular karşıdır; çünkü böyle açıklamalar, bazı insanları diğerlerin karşı üstün veya aşağı gösterir. Solcular bir bireyin yeteneğinin veya yeteneksizliğinin faturasını topluma çıkarmayı yeğlerler. Yani, eğer bir insan “aşağı” ise, o kişi iyi yetiştirilmediğindendir, bu kendi hatası değil toplumun hatasıdır.

Solcu aşağılık duygusunun etkisiyle bir övüngen, egoist, palavracı, yalnızca acımasız bir rekabetçi haline gelen bir kişi değildir. Bu tip insan kendisine olan güvenini daha tamamıyla kaybetmiş değildir. Bu insanın kendi gücü ve değeri konusunda biraz şüphesi olsa da, kendini hala güçlü olma yetisi olan birisi olarak görür ve kendini güçlü biri yapma çabaları bu hoş olmayan davranışlarına neden olur.( Ancak, bir solcu bu durumun çok ötesindedir. Onun aşağılık duygusu öylesine kökleşmiştir ki, kendisinin bir birey olarak güçlü ve değerli olduğunu düşünemez bile. Sonra da solcu kolektivizmi. O, yalnızca kendisini özdeşleştirdiği büyük bir örgütlenmenin ya da kitle hareketinin bir üyesi olarak güçlü hisseder.

Solcu taktiklerin mazoşist eğilimlerine dikkat edin. Solcular protestolarını araçların önüne yatarak yaparlar ya da polisi veya ırkçıları kendileri- ne saldırmaları için tahrik ederler. Bu taktikler çoğunlukla etkili olabilir, ama pek çok solcu bunları bir sonuca varmak için değil, mazoşist taktikleri TERCİH ETTİKLERİNDEN kullanır. Kendinden nefret etme, bir solcu özelliğidir.

Solcular eylemliliklerinin şefkatten veya ahlaki prensiplerden kaynaklandığını iddia edebilirler; ahlaki prensipler aşırı toplumsallaşmış solcu tipinde gerçekten de bir yere sahiptir. Ancak, şefkat ve ahlaki prensipler solcu eylemliliğin temel nedenleri olamaz. Düşmanlık solcu tavırda çok önemli bir yer tutar; güç dürtüsü de öyle. Üstelik, solcu tavrın önemli bir parçası, solcuların yardım etmeye çalıştıklarını iddia ettikleri insanlara yararlı olma- sı için mantıken hesaplanmamıştır. Örneğin eğer olumlayıcı eylemin zenci- ler için iyi olacağı düşünülüyorsa, düşmanca veya dogmatik bir olumlayıcı eylemde ısrar etmek mantıklı mıdır? Olumlayıcı eylemin kendilerine karşı ayrımcılık yaptığını düşünen beyazlara en azından sözel ve sembolik jest anlamına gelebilecek diplomatik ve uzlaştırıcı bir yaklaşım açıkça daha verimli olacaktır. Ancak solcu eylemciler böyle bir yaklaşıma girmezler; çünkü bu onların duygusal gereksinimlerini karşılamayacaktır. Amaçları zencilere yardım etmek değil, tersine, ırklar arası sorunlar, onların kendi düşmanlık- larını ve karşılanmamış güç ihtiyaçlarını ifade etmek için bir bahane teşkil ediyor. Böyle yaparak zencilere aslında zarar veriyorlar; çünkü, eylemcilerin beyaz çoğunluğa karşı takındıkları düşmanca tavır, ırklar arası nefreti yoğunlaştırıyor.

Eğer toplumumuzun hiçbir sorunu olmasaydı bile, solcular, yaygara koparmak için bir neden bulmak üzere sorun İCAT ETMEK zorunda kalacaklardı.

Bu anlattıklarımızın, solcu olarak görülen herkesin kesin bir tanımı olma iddiasında bulunmadığını vurguluyoruz. Bu, yalnızca solculuğun genel eğiliminin belirtilmesidir.

Liberal Demokrat Generator


Pek sağlam bir kaleme ve teorik altyapıya sahip değil misiniz? İnsanlar tarafından kaale alınmamak sizin de canınızı sıkıyor mu? Her gün ortalama 100 bin kişi tarafından okunmak ama aynı zamanda hakikatlerin savunucusu olmak mı istiyorsunuz? Son kullanma tarihi geçmiş ve artık kimse tarafından kullanılmayan ithamlarla kendi mizahsız çevrenizde “ehehe bize sorosçu diyorlar ehehe” şeklinde türlü türlü şaklabanlıklara girişmekten muazzam bir zevk mi alıyorsunuz? Az önce sayılanlardan biri ya da daha fazlası sizi de kapsıyorsa evet bir liberal demokrat olmaya çok yaklaştınız demektir. Eksik parçaları tamamlamak ve kusursuz bir liberal demokrat olmak isteyenlere özel Sir Pavlov Krugman, bir kez daha halkı için deniyor!

Öncelikle tam olarak ne yapmanız gereken hususların kafanızda bir taslak şeklinde oturması için örnek bir yazı paylaşayım. Şimdi gelelim kaleminizin olmazsa olmaz denebilecek özelliklerine:

  • Öncelikle asla ve kat’a bir kemalist, ulusalcı, milliyetçi, kürtçü, komünist olmadığınızı kanıtlamak için AKP iktidarının geçtiğimiz 10 yıl içerisinde gerçekleştirdiği olumlu icraatlara yazınızın ilk üç paragrafını ayırın. Buradaki kilit kavram ‘askeri vesayet‘. Mümkünse bir paragrafı komple buna ayırın, diğerlerinde de Ergenekon’u ve Kürt Meselesi’ni işlerseniz elinizdeki kartları avantajlı kullanmış olursunuz.
  • Hatırı sayılır bir AKP güzellemesinden sonra bir müddet ana akım liberal kavramların önemini uzun uzun izah edin. Demokrasi, çoğulculuk, katılımcılık, kalkınmacılık, serbestiyet gibi kavramları keyword olacak şekilde sıkıştığınız yerde kullanmaktan çekinmeyin.
  • Yer yer karşıtlarınızı militarist, ergenekoncu, beyaz türk, laikçi, kent burjuvazisi olmakla suçlayın. Unutmayın yukarıdaki kavramlar Godwin Yasası’ndan bile tesirlidir. Bunlardan üçüyle itham edilen muhatabınızın nakavt olduğunun farkında olun ve bir daha  el gün içine çıkamayacağının verdiği muzaffer edayla klavyenizin tuşlarına hunharca basmaya devam edin.
  • Sık sık hükümeti açıkça aklamayan ama asli niyetinin bambaşka olduğunu ve devrimsel reformların gerçekleştirilmesi için bazı milliyetçi ve dini hassasiyetleri okşadığından dem vurun. Unutmayın, hükümet aslında Kopenhag kriterlerini yürürlüğe koyabilmek için can atıyor ama önce sandıkta halkın aklı ve gönlü kazanılmalı. Birazcık sabır!
  • Sık sık ülkede kaliteli bir muhalefet olmadığından dem vurun. Ülkede %15 civarında oy potansiyeline sahip Ülkücü/Milliyetçi güruhu aşırılaşmış ırkçılar olarak önemsemeyin. Keza ülkedeki yurttaşların 1/4’ünü bünyesinde barındıran ana muhalefet partisinin halka inemediği yönünde absürd iddialarda bulunun.
  • Muntazaman reductio ad absurdum‘a başvurun. Herhangi bir durum değerlendirmesi yaparken olayı saçma sebeplere bağlamanız kaleminizi kuvvetlendirecektir. AKP’nin başarısının ardında demilitarizasyon, sivil anayasa, yurttaşlık haklarının sağlamlaştırılması, demokratikleşme gibi sebeplerin yattığını söylemeniz hiç sırıtmayacaktır.
  • Aynı şekilde ilk başta ana muhalefet partisi olmak üzere diğer partilerin niçin iktidar olamayacağını açıklarken de komik olmaktan kaçınmayın. “CHP zihniyeti, Yozgat’taki zoofili vatandaşı anlamaktan uzak olduğu için iktidar olamıyor işte!!!1” şeklinde atarlanmalarınız muhafazakar takipçilerinizin hoşuna kaçacaktır.
  • Diğer partilerdeki eksiklikleri dile getirme konusunda oldukça dobrayken, AKP söz konusu olduğunda alttan alan, mütevazi bir tutum takının. Mümkünse AKP değil de Ak Parti şeklinde yazın, bu nüans kesinlikle gözden kaçmayacaktır.
  • Hükümet kanadından gelen her türlü fecaat karşısında ‘umutlu’ tavrınızı sürdürün. Unutmayın, “umut” bir liberalin eli ayağıdır. RTE, yarın diktatörlük kurmaya and içse dahi, geçmişteki olumlu gelişmelerden dem vurarak hala onu ehlileştirmek için munis bir tavır takının.

Şimdilik bu kadar, ilerde aklıma gelirse ekleme yapabilirim. Haydi hayırlı liberallemeler.

TRF


Nasıl ki türk solunun elinden Kürt Meselesini alıp bir kenara koysanız elinden oyuncağı alınmış çocuk gibi öylece kalakalır türk liberallerinin elinden de Taraf’ı alırsanız aynı durumda kalırlar. Taraf gazetesi attığı 3-5 manipülatif manşetle, usulsüzlüklerin başını alıp gittiği siyasi davalarda emniyetten postalanan gizli titrli belgelerle iktidarın ekmeğine bal-kaymak sürmekten başka bir nane yemeyen vasat bir medya organıydı. Zaten Kürt Meselesi, Ermeni Soykırımı gibi spesifik konular haricinde tipik AKP entelijansiyasının gevelediği zırvaları dillendirmekten öte bir şey yapmıyordu. Nişanyan’ın kovulması, eşçinseller hakkındaki homofobik tutumları, ‘10 referandumunda erkler ayrılığını yerle bir edecek düzenlemeleri desteklemeleri Taraf’ın hangi çizgide olduğunun anlaşılmasını sağlayabilecek tonlarca örnekten birkaç tanesi sadece. 

Erdoğan hükümetine olan karikatür kıvamında muhalefetiyle, “daha karpuz kesecektik” gibi muhafazakar küstahlığını şehvetle kusma şevkiyle, tüm muhalif enerjisini İdris Naim özelinde göstermesi ile Taraf gazetesi bir yayın kuruluşunda başgösterebilecek tüm kaypaklıkları taşıyordu. Kuruluş amacı ülkede sağdan sola özgürlük ve demokrasinin bir harmonisini yaratmak olan gazete yeri geldi “ne mozaiği ulan mermerdir mermer” kıvamında tavırlar sergiledi yeri geldi muktedirin hayırhahlığını göstermesi için zaten olmayan duruşundan ödün üstüne üstüne ödün verdi.

Altan kardeşlerin koordine ettiği 2. Cumhuriyet ekolünün kağıt medyadaki temsilcisi denebilecek gazete adeta kutsaliyet atfettiği “özgürlük ve demokrasi” aşkı adına gümbür gümbür gelmekte olan sivil totaliteryenizmi görmezden gelip askeri vesayetle mücadele ettiğini sanarak kendini avutmuş ve sürecin muhafazakar hegemonyanın tüm hodbinliği ile ensemizde nefesini hissetmemizle sonuçlanmasının en büyük müsebbiblerinden biri olmuştur. Tüm tutarsızlıkları ve aymazlıkları ile belki de muhafazakar otokrasinin yavaş yavaş iliklerimize kadar işlemesine sebep olan bu gazete, son zamanlarda taraftarlarına yaşattığı burukluklara rağmen avuçları patlatırcasına alkışlanmayı değil yeni otoriter rejimin meşruiyet aracı olma hevesiyle yanıp tutuştuğu için pek de hoş olmayan, galiz ifadeleri hak etmektedir. Taraf gazetesi bir süreç gazetesiydi, belli bir misyonu vardı ve o misyonunu tamamlayalı epey oldu. Bu durumda bize düşen ise iktidarın muhalif palyaçoları konumunda olan Taraf, Aydınlık ve Sözcü şürekasına bakıp sessiz sessiz gülmek olacak sanırım. Hala daha Taraf’ta kendi değerlerinden nüveler bulmaya çalışan liberallere ise oynadıkları tiyatroda rollerinin bitmesine pek zaman kalmadığını söylemek de “kral çıplak” demekten ziyade tünelin ucunun gözüktüğünü işaret etmek olsa gerek.