Etiket arşivi: homonazi

Trans Bireylere Karşı Linç Girişimi


İstanbul Avcılar Denizköşkler Mahallesi Meis Sitesi’nin önüne gelen bir grubun transseksüellere karşı linç girişiminde bulunduğu öğrenildi. Gruptan, ‘Defolun buradan dönmeler’ ‘PKK’yla mı savaşacağız, sizinle mi?’ seslerinin yükseldiği ve bir ateş yakılarak tencere ve tavalarla transseksüellerin protesto edildiği alınan bilgiler arasında. Grubun emekli savcı olan sitenin yöneticisi tarafından galeyana getirildiği sanılıyor.

Bu haberin üzerine internet dediğimiz mecrada artık mynet okey’de bile rastlayabileceğiniz “duyarlı” ve “slaktivist” kişiler de artık temcit pilavından hallice olan “nefret söylemi suç sayılsın!!!” meselesi hakkında ahkam kesmeye hiç hız kesmeden devam ettiler. Bu menfur olaya karşı verilen tepkileri bir kenara koyup meselenin kendisine dönelim. Avcılarda söz konusu linç olayında translara karşı gösterilen muamelenin elbette kabul edilebilir veya tolere edilebilir bir yanı yok. Lakin birtakım LBTTQ aktisvistinin kamuoyuna “linçci” olarak sunduğu insanların translara şu noktada itiraz ettiği söyleniyor. İtiraz noktası da şu insanların: ‘Müşteriler kapıları şaşırıp, diğer apartman sakinlerinin zilini çalarak fiyat soruyormuş o apartmandaki diğer dairelere dadanıyormuş sarhoş müşteriler’

Tamam yani cinsel çeşitlilik, toplumsal cinsiyetin yerle yeksan edilmesi felan bunlar iyi hoş da yani meskun mahalde bu tür şeylere itiraz edilmesi de kimsenin zoruna gitmemeli. Kabul edersiniz ki hiç kimse yaşadığı apartmanın kerhaneye dönmesini arzulamaz. Sonuçta öyle bir yerin müşteri kitlesi belli. Sırf çokkültürcü politik fantezilerim uğruna ben yaşadığım yerin it, kopuk, sarhoş dolmasına müsamaha gösteremem mesela. Burada sözkonusu olan durum salt “trans bireylere karşı olan nefretin şiddet yoluyla tezahürü”nden ziyade “kamu güvenliği ve huzuru”nun toplum nezdinde marjinal tiplerce suistimal edilmesi sonucu oluşan bir tepkiye benziyor. Yani öyle “nefret söylemi var hııııııaaaaaağ” diye sızlanacak bir olay değil bu. Ha bir de olay bi raddeden sonra tamamen homofobi mitingine dönmüş olabilir tabi. Ama 14 yüzyıl önce yaşamış birinin ayı ikiye böldüğünü iddia eden, farklı cinsel yönelimlere sahip kavimlerin helak edildiğini telkin eden bir dine inanan insanların %99 olduğu bir ülkede yaşıyorsun. Bu tip insanların hele de toplu haldeyken akıl ve mantık çerçevesinde hareket edip sizin hoşgörüyle ilgili vaazlarınıza kulak asacağınızı zannediyorsanız epey yanılıyorsunuz. Madem içinde bulunduğun sosyal yapı için bir şeyler yapmayı bu kadar arzuluyorsun nefret söylemi diye yeni nesil sansürcülüğün yatağına su taşımak yerine o nefret söyleminin kaynak noktalarıyla mücadele etmeye cesaret etseniz pek iyi olur.

İlerici Barbarizm: Feminazi ve Homonazi


17 Şubat 2013, 1. Teoloji ve Ateizm Sempozyumu’na katılan Sevan Nişanyan, protesto edildi. Sevan Nişanyan “Bugünkü toplantının konusu kadın hakları değildir. Kadın hakları konusunda başka ortamda memnuniyetle konuşurum. Söyleyecek çok fazla şeyim var” dedi.

Söz konusu protestoyu gerçekleştiren feministler olunca tepkinin ilk başta meşhur Sevan Nişanyan-Müjde Tönbekici vakasından kaynaklandığı düşünülse de protestoyu yapan ekip duyurusunda protestonun amacının Nişanyan’ın 2008 yılında sarf ettiği “…Feminizmin çirkin bir nefret ideolojisi olduğunu düşünüyorum. Aynen bu beklenirdi onlardan, kendilerinden bekleneni yaptılar. Çirkin bir ırkçılıktır feminizm, başka bir şey değildir… ” benzeri sözlerini kınamak ve böyle bir kişinin bir üniversite kürsüsünden konuşmasını engellemek olduğunu belirtti.

sevan

Meseleyi daha iyi kavrayabilmek için daha önce neler olmuş diye bir özet geçmek gerekirse;

  • Sevan Nişanyan- Müjde Tönbekici çifti arasındaki malum olay 2007 yılında gerçekleşti.
  • 2008 yılında Nişanyan, ulusalcı ve laikçi çevreleri çok kızdıracak Yanlış Cumhuriyet adlı kitabını yayınladı. Meşhur “bok fırlatma vakıası” ilk defa bu kitaba tepki gösteren yazarların köşelerinde kendine yer buldu. Nişanyan feministler tarafında kınandı ve feminizm hakkındaki malum düşüncelerini de bu protesto üzerine söyledi.
  • 2009 yılında Taraf gazetesinde “Sansür” başlıklı bir yazısındaki “Allah diye biri varmış durmadan peygamber yollarmış…” cümlesi nedeniyle müslümanlar tarafından eleştiri yağmuruna tutuldu yer yer tehdit edildi.
  • 2012 yılında kişisel blogunda peygamber olduğunu iddia eden Muhammed için “bundan yüzlerce yıl önce Allah’la kontak kurduğunu iddia edip bundan siyasi, mali ve cinsel menfaat temin etmiş bir Arap lideri” dediği için islamcı çevreler tarafından defaatle taciz edildi, küfüre ve hakarete maruz kaldı.
  • Ermeni olduğu için türk milliyetçilerinin pek çok kez tehdidiyle yüz göz oldu ve daha da vahimi Etyengiller gibi “iyi, kitaba kutsala saygılı ermeni”lerden olmadığı için yeri geldi kendi gazetesinin genel yayın yönetmeni Rober Koptaş tarafından bile gözden çıkarıldı.

İlginçtir ki ulusalcısından tutun da radikal müslümanına kadar pek çok kesimin nefretini kazanma konusunda usta olan bu adamı protesto etme şerefine ise LGBTQ aktivistleri ve Feministler nail oldu. Aslına bakılırsa bunu öylesine bir protestodan ziyade bir işgal, bir zorbalık hali olarak adlandırmak daha doğru olacaktır. Neydi o solcuların çok sevdiği ve damarlarındaki aktivizm aşkının doruğa ulaştığı muazzam eylemin adı? Hah Starbucks İşgali. Bu protesto da tıpkı Starbucks işgalinde olduğu gibi benzer bir küstahlığa sahipti. Aynı haklılık, aynı kendinden eminlik, aynı yanılmazlık kutsiyeti ve gene aynı laçkalaşmış solcu sloganları..

Aslında bu durum Nurtepe’de halk otobüsü yakan DHKP-C’li radikal komünistlerden tutun da daha müferreh ve ferah bir ülke kurma hevesiyle yanıp tutuşan sol liberal Yeşiller Partisi’ne kadar tüm solun ne derece vahim bir akıl tutulması içerisinde olduğunu güzel bir şekilde göstermesinin de ötesinde bu oluşumların oldukça baskıcı, otokrat, yeri ve zamanı geldiğinde nasıl bir tek sesliliğe meyilli olduğunu açık bir şekilde ortaya koymaktadır.

Burada ironik olan bir başka kısım ise orada Kuran’dan örneklerle belki de açık açık eşcinselliğin doğallığını reddedecek Edip Yüksel gibi biri varken Feminist aktivistlerin tüm cazgırlıklarını Sevan üzerine yoğunlaştırıp üstüne üstlük “bizim Edip’le bir sorunumuz yok” minvalinde açıklamalarda bulunmaları. Elbette bu durumda Sevan’ın daha önce sözlü olarak ifade ettiği bir olay varken Yüksel’in söylemediği sözler üzerinden yargılanmaya çalışılmasının doğru olmayacağı savı öne sürülebilir. Gelgelelim ki, Sol – çemberi biraz daha daraltırsak feministler ve LGBTQ aktivistleri- hiçbir zaman meselenin özüyle ilgilenme gayreti içerisinde olmadı. Sol hiçbir zaman kadına şiddete karşı çıkmanın Sevan Nişanyan veya Yüksel Aytuğ gibilerinin üzerinden değil, kadına şiddeti meşrulaştıran toplumsal gelenekleri, dini inançları üzerinden yapması gerektiğini anlayamadı. (Aynı şekilde insanları homofobik, kadın düşmanı, ırkçı bir hale getiren ekonomik sisteme de giydirebilirsiniz mesela) Ekonomik sistemleri ve dini inançları değişmez doğrularmış gibi sunan, öven ve yeniden üreten kişileri de hedef tahtanıza oturtabilirsiniz ki yine bir şey değişmeyecektir, ama nispeten daha mantıklı bir biçimde savunduğunuz değerlere meşruiyet kazandırmış olursunuz.
Bundan da öte, feminist aktivizm kadına karşı şiddeti meşrulaştıran dini hegemonya ve savunucuları ile fikir bazında kadına şiddeti meşru kılan bir sistemi, inanışı savunanları hedef tahtasına koy(a)madı -ya da koymak istemedi. Bundan ziyade feministler, “Sevan’ın boku” ile “Hıncal’ın püsürü” arasında gidip gelerek bu cinsiyetçi sistemi oluşturan hegemonik yapının memba noktaları üzerine kafa yormak yerine bu kaynaklardan beslenen kişilerle gündelik/haftalık çerez misali uğraşarak enerjisini tamamen boşa sarf etti. Feministler diyorum ama bu durum solun geneli için geçerli. 6. Filo donanmasına verilen salak sandırak tepkilerden tutun da İsrail büyükelçilerinin kaçırılıp infaz edilmesine kadar Sol hep amaçsız eylemlerle rüştünü ispatlamaya çalışırken aslında “öz”ünde bulunan Nazi ruhunu ortaya koymaktan öteye bir şey yapmadı. (İlginçtir bundan 3-5 gün önce RTE, Grup Yorum’un Kızıldere parçasının giriş kısmındaki şiiri sadece bir kısmını değiştirerek okudu ve bu şiir salonda büyük bir coşku yarattı. Bu durum bile aslında Sağ ve Sol’un ne denli aynı temalardan esinlendikleri çok güzel özetlemektedir. Normalde milliyetçi hır gürü olarak nitelendirilebilecek militarist ve şovenist bir şiir, içinde sırf “vatan” yerine “devrim” kelimesi geçtiği için on yıllardır öfkeli solcuları meydanlarda coşturmaktadır)

Doğan Gürpınar’ın şu yazısından da anlaşılabileceği gibi sol soğuk savaş sonrası gelen Sovyet hezimeti ile birlikte soğuk savaş döneminde eleştirel yaklaştığı ve arasına mesafe koyduğu Marksizm ile aralarında buzları eritmeye ve bir nevi kendi rönesansını yaşamaya başlamıştır. Bunun yanısıra Sovyetlerin çöküşü ile birlikte Sol bir iktidar ideolojisi olmaktan uzaklaşıp bir muhalefet ideolojisi haline gelmiştir.

 Solun dayandığı temel söylem, Amerikan yeni solunun Amerikan kurucu değerleri söyleminin o dönemki (siyahlara, kadınlara ve toplumsal dışlanmışlara karşı) dışlayıcılıklarını öğüterek liberal yorumla yeniden uyarlaması ve evrenselleştirilmesi noktasından liberal değerlerin “kraldan daha kralcı” bir şekilde seslendirmesine inmiştir. Buna benzer bir paradoksa Biagini 19. yüzyılın ikinci dönemindeki radikalizmin İngiliz Liberal Partisi ile arasındaki bağımlı ilişki özelinde değinmiştir Hatta Biagini daha ileri giderek, liberalizm genel anlatısından bağımsız bir solun olamayacağını iddia etmektedir. Ancak bu “kriz anı”nda Foucaultculuk sola yeni bir söylemsel diriliş imkanı sağlamaktadır. Foucaultculuk, solu pozitif” değil “negatif” olarak yeniden kurma imkanı vermektedir. Yani sol artık “ne olduğu”yla değil “ne olmadığı”yla ayrışmakta, üstünleşmektedir.

Tekrar Nişanyan’a dönmek gerekirse kürsü işgali eylemini gerçekleştiren ekibin Nişanyan’ın tüm itidalini koruyarak meramını anlatmaya çalışmasına rağmen sahnede artık duymaktan imtina ettiğimiz sloganlarla, maymunvari seslerle, zılgıtlarla ve davullarla Nişanyan’ın sesini bastırmaya çalışması Sol’un içersinde olduğu patolojik hali çok güzel bir şekilde tasvir etmektedir. Sol için kendi kutsiyet yüklediği değerler dışında her şey dışlanmaya, horlanmaya ve üstü örtülmeye layıktır. Gürpınar’ın da ifade ettiği gibi sol ne olmadığını vurgulamak isterken karşısına çıkan muhatabından olmadığını ifade etmek için muhatabını sürekli etiketleme ihtiyacı hissetmektedir. Bu etiketler yere ve zamana göre “faşist”, “ırkçı”, “homofobik”, “komprador uşağı” gibi çeşitlilik arz etmekle birlikte muhatabını bu etiketlerle suçlayan Sol’a muazzam bir gönül rahatlığı ve kendinden eminlik getirdiği aşikardır.

Yazının başlığında Feminazi/Homonazi ifadesini kullandım ama buradan iyi feminist kötü feminist ayrımı yaptığım zannedilmesin. Benim nezdimde Feminizm, Ekolojizm, Etnisite Milliyetçiliği, Marcusecu Sosyalizm, Modern Liberalizm, Nazizm ve Faşizm bir nehrin aynı kaynaklardan beslenen farklı kollarıdır. Bu doktrinlerin hepsinin kendi ajandasının içermediği her türlü farklı programa ve  sese karşı gösterebildiği en müsamahalı refleks kakofonik durumlar yaratarak asıl meselenin gözden kaçırılmasına sebebiyet verme lütfunda bulunmalarıdır. Reel politikte ise muhalif olmanın verdiği o haklı küstahlıkla sosyal ve siyasal meselelerde kendilerini birer yasa koyucu olarak gören bu insanlar ne yazık ki bizatihi eleştirdikleri iktidar odağına ayırt edilemeyecek şekilde benzemektedir.

Türk medyasında temsilcilerini Radikal, Taraf, Birgün olarak görebileceğimiz bu Yeni Solcu akım yeri ve zamanı geldiğinde farklı sesleri bastırmakta ve arzuladığı şekilde bir kamuoyu yaratmak için her türlü çarpıtmayı ve yalanı meşru görmektedir. 1968’te Paris’teki zorbalardan tutun da geçtiğimiz sene Axe standını basan kızıl kezbanlara kadar Yeni Sol’un üslubundaki faşist tını her ortamda varlığını hissettirmektedir.

Nişanyan etkinlikte sosyalizm’in tıpkı milliyetçilik gibi bir zorbalık ideolojisi olduğundan dem vurmuş ve böylelikle çok güzel bir noktaya da değinmiş. İroniktir ki Nişanyan’ın bu sözleri üzerine etkinliği düzenleyen hassas sosyalist arkadaşlar da Nişanyan’ın sözlerini anında tasdiklercesine Nişanyan’a bir kınama ihtarı çekip Feminist ve LGBTQ zorbaların tarafına geçmişler.

Ee ne diyorduk, Faşizm hep sağdan esen totaliter rüzgarlara verilen isimdi değil mi?